Carnaval is dan toch eindelijk voorbij. Het feest van de mutsen, toeters en verkleedpartijtjes is na vier dagen weer achter de rug. Echt voorbij, heet dat. Geen massale verkeersopstoppingen vanwege uitgelopen optochten, geen situaties meer waarbij je voor gesloten winkeldeuren staat en bovenal: geen rare gezichten meer als je onderschrijft eigenlijk totaal niets om Carnaval te geven.

Vooral dat laatste bleek nog een heikel punt te zijn. Wellicht komt dat door mijn situering momenteel in het uiterste puntje van het land. Of misschien ligt het wel aan het feit dat ik nogal in een stadsdeel woon waar tradities op het eerste oog nogal worden gerespecteerd. Men viert hier massaal Kerstmis, Sinterklaas en Carnaval. Daar heb ik over het algemeen niet zoveel mee. Ik hoef niet zo nodig hotsend over straat te banjeren.

Maar aan de andere kant, eerlijk is eerlijk, heeft het wonen in een gebied met knotsgekke Limburgers ook wel zijn goede kanten. Er valt namelijk makkelijk een vakantie te boeken, bijvoorbeeld. Doordat het noorden en het midden van het land eerder vakantie hebben, staan de campings en hotels half leeg tegen de tijd dat de zuiderlingen eens vakantie hebben.

Bovendien heeft het ook wel iets laconieks om tegen wildvreemden “Alaaf!” te roepen. Men kijkt je voor de verandering eens niet vreemd aan, al is men nog even daarvoor ondergespoten met serpentine en zit men onder de rood-geel-groen gekleurde confetti.

Mijn enige alaaf gaat momenteel richting het Carnaval zelf. Genoeg voor dit jaar. Begin november zullen de carnavalsverenigingen hier in de buurt wel weer op gang komen. Tot die tijd geniet ik weer van mijn rust — zonder het nadreunen van ouderwetse carnavalshits.