Toen ik een aantal jaar geleden tijdens een koude februaridag voor het eerst naar de middelbare school ging om te kijken hoe het er daar aan toe ging, de demolessen volgde en naar optredens keek van uittredende brugmuggen, was ik best nog wel zenuwachtig. Niet omdat ik het eng vond, maar omdat ik gewoon heel erg benieuwd was hoe het nou weleens mocht gaan daar, op die grote school.

Tegenwoordig niet meer. Tot de conclusie komend dat open dagen er enkel voor de sier zijn, om potentiële leerlingen te trekken, heb ik langzaam maar zeker besloten om open dagen te gaan boycotten. Ik kijk nu drie jaar aan tegen die verschrikkelijke dagen waar groep achters worden voorgelogen over hoe fijn het wel niet op onze school zou zijn.

Twee jaar terug zou ik het wellicht nog stoer hebben gevonden, om op te scheppen en breed door de schoolgangen te lopen, terwijl je links, rechts en hoogstwaarschijnlijk onder je nog een aantal kinderen omver kegelt. Dat alles terwijl ik net waarschijnlijk voor de vierde keer een gratis drankje ben gaan halen in de kantine. Want tja, wat gratis is…

Als voorbeeld kwam ik laatst, tijdens een van de dagen waarop lessen te volgen waren door aankomende brugklassers, een lokaal tegen waar voornamelijk aardrijkskunde gegeven wordt. Vrolijk waren daar allerlei soorten stenen met bijbehorende hamer uitgezet, alsof wij dagelijks dat soort onderzoeken zouden doen. Sterker zelfs: ik heb die hele stenen nog nooit gezien, laat staan aangeraakt of er een klap met een hamer mee verkocht.

Maar eerlijk is eerlijk natuurlijk, wanneer (mijn) school zou laten zien hoe het er op een middelbare school aan toe gaat zullen veel basisschoolkinderen al geen zin meer hebben. Volwassenen blijven het dus blijkbaar leuk vinden om je zolang mogelijk te laten geloven in iets leuks; iets vergelijkbaar als Sinterklaas dus, zo’n beetje.