Carnaval is dan toch eindelijk voorbij. Het feest van de mutsen, toeters en verkleedpartijtjes is na vier dagen weer achter de rug. Echt voorbij, heet dat. Geen massale verkeersopstoppingen vanwege uitgelopen optochten, geen situaties meer waarbij je voor gesloten winkeldeuren staat en bovenal: geen rare gezichten meer als je onderschrijft eigenlijk totaal niets om Carnaval te geven.

Vooral dat laatste bleek nog een heikel punt te zijn. Wellicht komt dat door mijn situering momenteel in het uiterste puntje van het land. Of misschien ligt het wel aan het feit dat ik nogal in een stadsdeel woon waar tradities op het eerste oog nogal worden gerespecteerd. Men viert hier massaal Kerstmis, Sinterklaas en Carnaval. Daar heb ik over het algemeen niet zoveel mee. Ik hoef niet zo nodig hotsend over straat te banjeren.

Maar aan de andere kant, eerlijk is eerlijk, heeft het wonen in een gebied met knotsgekke Limburgers ook wel zijn goede kanten. Er valt namelijk makkelijk een vakantie te boeken, bijvoorbeeld. Doordat het noorden en het midden van het land eerder vakantie hebben, staan de campings en hotels half leeg tegen de tijd dat de zuiderlingen eens vakantie hebben.

Bovendien heeft het ook wel iets laconieks om tegen wildvreemden “Alaaf!” te roepen. Men kijkt je voor de verandering eens niet vreemd aan, al is men nog even daarvoor ondergespoten met serpentine en zit men onder de rood-geel-groen gekleurde confetti.

Mijn enige alaaf gaat momenteel richting het Carnaval zelf. Genoeg voor dit jaar. Begin november zullen de carnavalsverenigingen hier in de buurt wel weer op gang komen. Tot die tijd geniet ik weer van mijn rust — zonder het nadreunen van ouderwetse carnavalshits.

Laatste tien

Misschien was het niet helemaal verwacht, maar ik ben uiteindelijk toch door naar de laatste tien uit de columnwedstrijd van Showbz.nl. Na het lezen van ruim honderd ingestuurde columns zijn er dus tien finalisten uit komen rollen, waar de komende weken op gestemd kan worden.

Ik als trotse finalist wil natuurlijk stemmen werven en vaak op mijzelf stemmen ga ik natuurlijk niet doen. Daarom roep ik iedereen op om mijn naam, eenmaal per dag, te mailen naar columnisten@showbz.nl. Ook als je een reactie plaatst onder deze pagina zal ik je erg dankbaar zijn.

Links

Nu ben ik zoals menigeen weet een fervent sportliefhebber; voornamelijk dan om het ‘s avonds, terwijl ik een zak chips nuttig, het voor een klein anderhalf uur te aanschouwen. Niet om datzelfde anderhalf uur als een gek achter een bal aan te rennen.

Dat ik een beetje verstand van voetbal had, dat kan ik beamen. Maar dat ik werkelijk als voetbalcommentator mee zou kunnen doen is nieuw voor me. Toch bleek afgelopen week het tegendeel waar te zijn: telkens als ik mijn mening klaar had over een of andere stupide actie op het veld brabbelde de commentator van dienst mij vrolijk na.

Het bleef trouwens niet bij simpele dingetjes als de naam noemen van de aan de bal zijnde spelers. Spelers herkennen aan uiterlijke kenmerken en vrolijk daarna ‘Kah’ of ‘Junker’ uitbrengen is de kunst natuurlijk niet.

Het toevallige eraan bleef dat het uitspraken van heel andere orde waren. ‘Prachtige schijnbeweging’, ‘dat is natuurlijk geen strafschop’ en ‘volgens mij werd de bal toch nog door een verdediger als laatste geraakt’ hoor je een commentator natuurlijk vaker zeggen. Maar goed.

Als ik nog niet twijfelde doe ik dat nu dan wel… Journalistiek, sportcommentator of toch maar mijn oude liefde webdesign aan blijven houden? Duidelijk is in ieder geval dat ik het niet aan het toeval moet overlaten.

Wanneer men aan voorbijgangers zou vragen of zij zouden stemmen en wat de Provinciale Staten precies inhouden, zul je meer vreemde blikken te zien krijgen dan dat je het antwoord te horen krijgt. De verkiezingen voor de Eerste Kamer en de invulling van de provinciale besturen is feitelijk een stuk minder populair en bekend dan de Tweede Kamerverkiezingen afgelopen zomer.

Dat is aan de ene kant ook niet zo vreemd. Mark Rutte, Job Cohen, Jan Peter Balkenende en diens opvolger Maxime Verhagen hebben het afgelopen jaar vaker met hun gezicht op de buis gestaan dan de Koningin. Geen lokale politicus die je dat ziet doen. Zeker niet op de nationale televisiezenders, welke debat na debat uitzonden.

Aan de andere kant is het wellicht wel een stuk vreemder als je zou nagaan dat de lokale politiek heel wat meer invloed heeft op jouw directe omgeving. Het zal veel mensen in de rest van Nederland een worst wezen of er in Drenthe een CO2-opslag komt. Of dat er in de Randstad bezuinigd zou moeten gaan worden.

Wat men meer zou moeten interesseren is het beleid in de directe omgeving. In je eigen provincie, gemeente en buurt. Dat is wat die provincie straks uiteindelijk gaat beslissen. En wat er uiteindelijk besloten gaat worden, hangt in zijn geheel af van datgene er gestemd gaat worden. Maar dat doet men dus niet.

Het blijft dus een frappant verschijnsel dat er voor de Provinciale Staten minder aandacht besteed wordt dan voor de landelijke verkiezingen. Waar het in feite op neerkomt is dat men liever beslist er 200 kilometer verderop een vierbaans snelweg wordt aangelegd, dan dat de eigen woonwijk veiliger wordt door de aanleg van een rotonde.

Toen ik een aantal jaar geleden tijdens een koude februaridag voor het eerst naar de middelbare school ging om te kijken hoe het er daar aan toe ging, de demolessen volgde en naar optredens keek van uittredende brugmuggen, was ik best nog wel zenuwachtig. Niet omdat ik het eng vond, maar omdat ik gewoon heel erg benieuwd was hoe het nou weleens mocht gaan daar, op die grote school.

Tegenwoordig niet meer. Tot de conclusie komend dat open dagen er enkel voor de sier zijn, om potentiële leerlingen te trekken, heb ik langzaam maar zeker besloten om open dagen te gaan boycotten. Ik kijk nu drie jaar aan tegen die verschrikkelijke dagen waar groep achters worden voorgelogen over hoe fijn het wel niet op onze school zou zijn.

Twee jaar terug zou ik het wellicht nog stoer hebben gevonden, om op te scheppen en breed door de schoolgangen te lopen, terwijl je links, rechts en hoogstwaarschijnlijk onder je nog een aantal kinderen omver kegelt. Dat alles terwijl ik net waarschijnlijk voor de vierde keer een gratis drankje ben gaan halen in de kantine. Want tja, wat gratis is…

Als voorbeeld kwam ik laatst, tijdens een van de dagen waarop lessen te volgen waren door aankomende brugklassers, een lokaal tegen waar voornamelijk aardrijkskunde gegeven wordt. Vrolijk waren daar allerlei soorten stenen met bijbehorende hamer uitgezet, alsof wij dagelijks dat soort onderzoeken zouden doen. Sterker zelfs: ik heb die hele stenen nog nooit gezien, laat staan aangeraakt of er een klap met een hamer mee verkocht.

Maar eerlijk is eerlijk natuurlijk, wanneer (mijn) school zou laten zien hoe het er op een middelbare school aan toe gaat zullen veel basisschoolkinderen al geen zin meer hebben. Volwassenen blijven het dus blijkbaar leuk vinden om je zolang mogelijk te laten geloven in iets leuks; iets vergelijkbaar als Sinterklaas dus, zo’n beetje.

Of het contact met je medemens al niet aan het verwateren was, heeft de website Likestickers.nl nu de ideale oplossing om dat proces te versnellen. Toevallig kwam ik de dienst laatst tegen op internet: de welbekende like-button voor Facebook vervaardigd in een aantal stickers, buttons en een bijbehorende stempel.

De button wordt op internet gebruikt om op een snelle en effectieve manier aan je vrienden te laten zien wat jij leuk vindt op internet. De vierkoppige lettercombinatie en de duim die naar boven wijst is een gewild klikobject geworden. Met een simpele muisklik wordt de link direct op de Facebook-pagina geplaatst van de desbetreffende klikker.

Echter zijn ze nu ook in het straatbeeld terug te vinden. Op palen, bushokjes en verkeersborden: social networking wordt omgezet naar real life. Dat hoeft niet per se een negatief effect te hebben, toch? Ik vind het namelijk wél uitermate interessant om te zien dat het bankje waar ik altijd op zit wordt gewaardeerd door een medeburger.

Of het nu werkelijk nut heeft, daar valt over te twisten. Maar een leuk verzamelobject vind ik het in ieder geval. Wellicht ga ik er daarom ook nog wel een paar aanschaffen, gewoon voor de grap. Dus wanneer men in Hoensbroek en omgeving nog wat van die dingen ziet, it wasn’t me.